Gladiators and the Arena Games

Antik Dünya’daki en heyecan verici kurumlardan biri, Antik Romalıların, Cumhuriyetin ilk dönemlerinden imparatorluğun sonuna kadar devam ettirdikleri gladyatör oyunlarıdır. Gerek antik tarihçiler arasında olsun, gerek modern tarihçiler arasında olsun bu oyunları çalışmalarına konu edenler, oyunları ya nefret edilecek hastalıklı bir alışkanlık olarak, ya da hayran olunacak, heyecanlı eğlenceler olarak görmüşlerdir. Arenalarda dökülen kanlara ve vahşet gösterilerinin gerçekliğine rağmen gladyatör oyunları, sadece Romalı seyircilerin zevklerine hitap etmemekte, aslında karışık ve çok yönlü unsurlara sahip olmaktaydılar.

Tarihçilere göre bu oyunlar, ya bir kurban etme geleneğinin devamı, ya Roma’da var olan yozlaşmışlığın dışa vurumu, ya da politik liderlerin güçlerini arttırmak için kullandıkları bir araçtı. Oyunların amacı ne olursa olsun, bu oyunlarda yer alan gladyatörlerin ünü de bir o kadar Roma ve o dönemin dünyasında yayılmıştı. Kadın Gladyatörler ise bu dövüş ve gösteri dünyasında erkek gladyatörleri bile gölgede bırakacak pozisyona gelmişler, günümüzün popstarları gibi algılanmışlardır.

Cette contribution s’intéresse à quelques aspects de l’organisation des combats de gladiateurs dans la province romaine de Thrace. Elle passe en revue les types de sources offrant des informations sur les organisateurs et sur les charges publiques qu’ils pouvaient exercer, sur le calendrier des jeux, sur leur publicité et sur d’autres aspects logistiques. Un autre aspect essentiel est le rapport étroit de ces jeux avec la célébration du culte impérial.

Desde que salió el cómic de World War Hulk, verle ataviado como un gladiador era una imagen difícil de olvidar y es ahora que al llegar la tercera entrega de Thor (Ragnarok) podemos verlo trasladado a la pantalla en un enfrentamiento entre el dios del trueno y el increíble Hulk.

Por si esto no era suficientemente atractivo, a través de la película podemos conocer como funcionaba la arena de luchadores del planeta Sakaar, que guardan gran parecido a las arenas de gladiadores que se llevaban a cabo en la Antigua Roma.

À partir du IIe siècle av. J.-c., l'activité ludique de la chasse se développe à rome. La passion pour cette activité culmine aux trois premiers siècles de l'empire et sa transposition dans les spectacles de l'amphithéâtre en sont l'expression la plus aboutie. Les chasses amphithéâtrales (venationes) sont ainsi parfois plus popu-laires que les combats de gladiateurs, comme en Afrique. Les chasses mettent en scène des affrontements entre animaux, entre chasseurs (venatores) et animaux de tout type, mais aussi des acrobates et des dresseurs, ou encore des condamnés à mort. spectacles qui mettent en jeu l'adresse et le courage des hommes face au monde sauvage, les chasses demandent un entraînement et des performances physiques tout aussi remarquables que celles des gladiateurs. elles participent de la démonstration de la virtus, du courage physique et de l'habileté du chasseur, dont le modèle est Hercule – exploité par l'empereur Commode, gladiateur certes, mais aussi chasseur.

Jeszcze do niedawna opracowania naukowe kreowały obraz lubiących krwawe walki Rzymian i miłujących święty, elitarny sport Greków. Coraz liczniej odkrywane
we wschodniej części Cesarstwa zabytki ilustrujące munera gladiatoria, takie jak stele
i lampki terakotowe pozwalają na zweryfikowanie dotychczasowych poglądów i dokonanie szeregu nowych ustaleń.
Czy w organizacji widowisk można dopatrywać się jedynie wypełniania przez władze prowincjonalne wymagań kultu cesarskiego? Czy igrzyska organizowano jedynie
w odpowiedzi na zapotrzebowania stacjonujących garnizonów? Czy pomimo krytyki wyższych warstw społeczeństwa ten czysto „rzymski” element kultury, trafiał jednak w gusta przeciętnych ludzi Wschodu?
Referat ma za zadanie przedstawić rezultaty najnowszych badań  dotyczących roli widowisk gladiatorskich w świecie greckim w kontekście romanizacji, a także wymiany kulturowej.

Article provides archaeological context for gladiators in Cyrenaica. Terracotta lamps, amphitheatres in Cyrene and Ptolemais, gladiatorial stelae found in the last of mentioned cities, provide a base for general conclusion about social and cultural conditions that made Greek cities of Pentapolis want this particular carrier of Romanization that munera gladiatoria were.

The text compares Roman ludi (mainly venationes), with Spanish tauromachy. Although there is no continuous tradition there are some universal similarities in their elements. We illustrate this by means of three comparisons: between the symbolical space of bullrings and amphiteatres, between the glory of gladiators and toreros as well as its influence on the world art, and finally between the ancient and contemporary controversies that led to a change or decline in both traditions.