Early Modern Literature

Political Ideology in the Context of the Grand Vision of Giovanni Paulo Marana's Letters Writ by a Turkish Spy: An Interpretive Essay

by Richard Greydanus

Final researcher paper, M.A. History, McMaster University, Hamilton ON

July 2006

This paper navigates between various interpretive inconsistencies attempts to deal with its political and religious... more This paper navigates between various interpretive inconsistencies attempts to deal with its political and religious context by setting Giovanni Paulo Marana`s Letters Writ by a Turkish Spy in its Enlightenment context. The development of themes of the construction of self, perspectives on religion, conceptions of government, and the meaning of historical narratives are traced through the eight volumes of the Letters. It is shown that underlying these themes is the general narrative thread of an ascent to Reason.

Por se: a reneszánsz médiumai

by Andras Kisery

in: Tamás Bényei (ed): Átjárások: fiatal anglisták és amerikanisták tanulmányai. Fiatal Írók Szövetsége, Budapest, 2005, pp. 15-45

first published in:
Jelenkor 48:11 (November 2005) pp. 1066-1084.

The critical media of early modern texts

by Andras Kisery

European Journal of English Studies 4/2 (2000) pp. 125-139.

Elizabeth Spiller, Poetic Parthenogenesis and Spenser's Idea of Creation

by Elizabeth Spiller

Elizabeth A. Spiller, "Poetic Parthenogenesis and Spenser's Idea of Creation in the Faerie Queene." Studies in English Literature 40.1 (2000): 63-79.

See also http://muse.jhu.edu/journals/studies_in_english_literature/

Review: Negotiating the Jacobean Printed Book

by Adam G. Hooks

Review: Shakespeare Only

by Adam G. Hooks

New Literature, New Identity: Stephanos Sachlikes (14th c.), the First Eponymous Author of Modern Greek Literature (in Greek)

by Tassos A. Kaplanis

Web-published in 2011 (e-book forthcoming in 2012)

Ο Στέφανος Σαχλίκης (π. 1331-πριν το 1403) αναγνωρίζεται εδώ και πολλά χρόνια ως «πατέρας της κρητικής λογοτεχνίας».... more Ο Στέφανος Σαχλίκης (π. 1331-πριν το 1403) αναγνωρίζεται εδώ και πολλά χρόνια ως «πατέρας της κρητικής λογοτεχνίας». Σπάνια όμως αναφέρεται ως πρώτος επώνυμος συγγραφέας της νεοελληνικής λογοτεχνίας, παρόλο που είναι ο πρώτος επώνυμος ποιητής που όχι μόνο δεν έχει σχέση ούτε με το Βυζάντιο ούτε με το Μεσαίωνα, αλλά είναι επιπλέον εισηγητής της ομοιοκαταληξίας στη νεοελληνική ποίηση, σύγχρονος του Βοκάκιου και μια γενιά νεότερος από τον Πετράρχη, και μεταφέρει με ποικίλους τρόπους την Αναγέννηση στα νεοελληνικά γράμματα. Στο πρώτο μέρος της ανακοίνωσης θα παρουσιαστούν συνοπτικά οι καινοτομίες της ποίησης του Σαχλίκη σε διάφορα επίπεδα: α. γλωσσικό (χρήση νεοελληνικής με διαλεκτικά στοιχεία, φαινόμενο της «πολυγλωσσίας»), β. μορφολογικό (διάφορα ομοιοκαταληκτικά και μετρικά σχήματα, κυρίως frottola rima και ομοιοκατάληκτο δίστιχο) και γ. θεματικό-ειδολογικό (διάφορα σκαμπρόζικα σατιρικά στιχουργήματα με ηρωίδες τις πόρνες του Χάντακα, ποιήματα της φυλακής, ποιήματα για τη φιλία και τους φίλους, πρώτη γνωστή ποιητική αυτοβιογραφία). Η παρουσίαση θα καταδείξει ότι, αν η Αναγέννηση είναι η πρώτη περίοδος των νεότερων ευρωπαϊκών λογοτεχνιών, τότε αναγκαστικά, στη νεοελληνική περίπτωση, εγκαινιάζεται με την ποίηση του Σαχλίκη. Στο δεύτερο μέρος, αξιοποιώντας τα πορίσματα της σύγχρονης, κοινωνιολογικής και ανθρωπολογικής κυρίως, έρευνας σχετικά με τη φύση και τους όρους διαμόρφωσης της εθνοτικής ταυτότητας, θα αναζητηθούν στα κείμενα του Σαχλίκη στοιχεία αυτοπροσδιορισμού και ετεροκαθορισμού. Παρόλο που οι πολιτισμικοί δείκτες διαφοράς ανάμεσα στο «εμείς» και στο «αυτοί» στην ποίηση του Σαχλίκη δεν περιορίζονται σε εθνοτικό επίπεδο (τα κείμενά του αποτελούν πλούσια πηγή για τη διαμόρφωση τόσο των ταξικών και των έμφυλων ταυτοτήτων όσο και για την έννοια του κοινωνικού περιθωρίου), η ανακοίνωση θα περιοριστεί σε εθνοτικές διαφορές και αναφορές (Ρωμανία, Έλληνες, Λουμπάρδοι, Τουδέσκοι, Εβραίοι). Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί σε ένα συγκεκριμένο επεισόδιο όπου ο Σαχλίκης, υποχρεωνόμενος να βρεθεί ομοτράπεζος με το βενετσιάνο φύλακά του και τους «λουμπάρδους και τουδέσκους» φίλους του, αναδεικνύει διάφορα στοιχεία της εθνοτικής και ταξικής ταυτότητάς του, επιβεβαιώνοντας σύγχρονές μας θεωρίες (Nash) και αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια αμφιβολίας για το πώς αντιλαμβάνεται το «εμείς» και το «αυτοί». Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη και τις ιστορικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει (θανατικό του 1348, Αποστασία του Αγίου Τίτου, συντελεσμένη ήδη από τον προηγούμενο αιώνα μετάβαση από την αυτοκρατορική ιδεολογία στην εθνοτική ταυτότητα), θα υποστηριχτεί ότι, αν πρέπει να επιλεγεί ένας από τους, ούτως ή άλλως ψευδώνυμους, αλλά λειτουργικούς, χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούμε («βυζαντινός», «μεσαιωνικός», «νεοελληνικός») για να περιγραφεί ο Σαχλίκης και το έργο του, τότε αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ο «νεοελληνικός».

'Modern Greek' in 'Byzantium'? The notion of 'early modern' in Greek studies

by Tassos A. Kaplanis

Published in 2009

When does modern Greek lterature begn? Modern Greek and Byzantne scholarship have used various terms n the past... more When does modern Greek lterature begn? Modern Greek and Byzantne scholarship have used various terms n the past n order to describe the same texts of the so-called vernacular Greek lterature. Thus, the Epic of Dgens Akritis, the Chronicle of Moreas, the Paleologan Romances, the poems of Sachlikis, Kornaros, Chortatsis, to name but a few, have all been described as “Byzantine”, “late medieval/protoneohellenic”, “medieval”, “late Byzantine, Renaissance and post-Byzantine”, “modern”, “early modern”, even “Neograeca Medii Aevi”. Although most of these terms can easily be proved a-historical anachronisms (“modern Greek” but also “medieval” and “Byzantine” were completely
unknown to the peoples/cultures they aim to describe), one can argue for their necessity, provided that they at least describe accurately literary and related phenomena. In this paper, I will advocate the use of the term “early modern” as the best and most accurate description for this “vernacular” Greek literature in all related contexts (linguistic, historical, social) and I will also reshape its boundares, gesturing both forward and backward (12th–early 19th c.).

Decryption of the Dedication to Shake-speare's Sonnets

by Bruce Leyland

Co-authored with Professor James Goding, Monash University, Melbourne Australia.

The Dedication is a very strange ornament to Shakespeare's Sonnets. The text is "signed TT" and an acrostic... more The Dedication is a very strange ornament to Shakespeare's Sonnets. The text is "signed TT" and an acrostic TTMAP is evident from the start of the plaintext. Bruce Leyland and James Goding  explore the Dedication as "map" of the Sonnets.Their findings support Brenda James theory (The Truth Will Out) that Sir Henry Neville wrote the works of William Shakespeare.

Shakespeare’s Troilus and Cressida: Visualising Expectations as a Matter of Taste

by Johann Gregory

Johann Gregory, «Shakespeare’s Troilus and Cressida: Visualising Expectations as a Matter of Taste» , Shakespeare et les arts de la table. Edité par Pierre Kapitaniak, Christophe Hauserman et Dominique Goy-Blanquet, 2012, p. 47-66.

URL: http://www.societefrancaiseshakespeare.org/document.php?id=1705
(Consulté le 29 avril 2012)

© Johann Gregory. Propriété intellectuelle de l'auteur. Tous droits réservés.
Monter

W .R. Elton explains that Shakespeare’s Troilus and Cressida has “been estimated [to contain] twice as many images of... more W .R. Elton explains that Shakespeare’s Troilus and Cressida has “been estimated [to contain] twice as many images of food, cooking and related matters as in any other of its author’s works”. This may seem surprising, until we realise that the play utilises the language of food to create a poetics of expectation and taste. Although Thersites’ performances are figured as a “cheese” to aid Achilles’ “digestion” that should be “served in to [his] table”, on the whole the drama is actually not consumed immediately by the audience. Rather, in a confusion of the senses, food becomes a visual metaphor for thinking an audience’s appetite for a play and other matters of taste. The audience is invited to watch Troilus and Cressida as a monster that eats up, in its jaws, the notion of chivalry and “glorious deeds” that past versions of the story – in epic and romance – had been so keen to emphasise; it is these past traditions, the prologue promises, which “may be digested in a play”. The paper seeks to discover whether the play leaves us with “fragments, scraps, the bits, and greasy relics” of past literature, or if Shakespeare was cooking up something else.




W. R. Elton explique que Troilus and Cressida comporte deux fois plus de références à la nourriture, à la cuisine et aux arts de la table que n’importe quelle autre pièce de Shakespeare. Cela peut sembler surprenant de prime abord, pourtant force est de constater que cette pièce utilise le vocabulaire de la nourriture pour créer une poétique de l’attente et du goût. Bien que le comportement de Thersite soit qualifié de « fromage » devant être « servi à la table d’Achille » pour favoriser sa « digestion », la pièce n’est pas consommée immédiatement par ses spectateurs. Dans une confusion des sens, la nourriture devient une métaphore visuelle représentant l’appétit dramatique des spectateurs ainsi que diverses affaires de goût. Ceux-ci sont invités à considérer Troilus and Cressida comme un monstre qui dévore entre ses mâchoires la notion de chevalerie et les faits d’armes que de plus anciennes versions de l’histoire – héritées des épopées et des romans courtois – ont cherché à valoriser. Le prologue nous promet que ces traditions du passé vont être « digérées dans la pièce ». Cette étude vise à découvrir si cette pièce accommode seulement les quelques « restes, fragments et reliques graisseuses » du passé, ou si Shakespeare avait à l’esprit de mijoter une tout autre chose.

Back to Nature: The Green and the Real in the Late Renaissance (review)

by Elizabeth Spiller

Rev. of Robert N. Watson, “Back to Nature: The Green and the Real in the Late Renaissance.” Shakespeare Quarterly, 58.1 (2007): 17-19.

Alessandra Petrina and Laura Tosi. Representations of Elizabeth I in Early Modern Culture (Book Review)

by Elizabeth Pentland

A review of this new collection of essays on early modern representations of Elizabeth I for Renaissance Quarterly 65.1 (Spring 2012).

"George Sandys," in The Encyclopedia of English Renaissance Literature, ed. Alan Stewart and Garrett Sullivan (Wiley-Blackwell, 2012).

by Elizabeth Pentland

"Diana Primrose," in The Encyclopedia of English Renaissance Literature, ed. Alan Stewart and Garrett Sullivan (Wiley-Blackwell, 2012).

by Elizabeth Pentland

"John Hayward," in The Encyclopedia of English Renaissance Literature, ed. Alan Stewart and Garrett Sullivan (Wiley-Blackwell, 2012).

by Elizabeth Pentland

Strong Stomachs: Arthur Golding, Ovid, and Cultural Assimilation

by Joseph Wallace

published online in "Renaissance Studies" (Aug. 2011); forthcoming in print

This article argues for a new interpretation of the prefatory poems Golding wrote for his published translations of... more This article argues for a new interpretation of the prefatory poems Golding wrote for his published translations of Ovid’s Metamorphoses. These prefaces are thoroughly enmeshed both in Golding’s own intellectual project of mitigating Ovid’s pagan culture and in the wider cultural debates about contact with non-Christians. This debate often had recourse to the circumstances of early Christians and their proximity to the gentiles and their religious practices. Specifically, the language of eating and digestion was frequently deployed in the early Christian world to suggest the necessity of confronting and processing foreign cultures. Golding’s prefaces approach this intellectual legacy through sustained language of food, digestion, and stomachs. For Golding’s ideal reader, culture clashes were analogous to eating a variety of foods, requiring strong stomachs. Galenic conceptions of an active, powerful stomach also helped Golding formulate his ideas about cross-cultural exchange. And as I argue in the last part of the article, Golding’s interpretive strategy was not unique, but rather was commonplace in Protestant polemic in the 1560s and ’70s.

Review of Sir Thomas Browne: The World Proposed, ed. by Reid Barbour and Claire Preston, and "A Man Very Well Studyed": New Contexts For Thomas Browne, ed. by Kathryn Murphy and Richard Todd

by Kelsey Jackson Williams

Notes and Queries 57.3 (September 2010): 437-440.

The Children of the New Historicism: Literary Scholarship, Professionalization, and the Will to Publish

by Rebecca Munson

Co-authored with Claude Willan. Forthcoming in "The Limits of Literary Historicism"  (ed. Thomas Haddox and Allen Dunn) by University of Tennessee Press.

Translation and Similarity: Simpatico and the 1620 Decameron

by Anna Strowe

Nida School for Translation Studies. Murcia, Spain. 2010.

The Auctour, the Translatoure, and the Impressoure: Translating Boccaccio’s Authorship in Early Modern England

by Anna Strowe

Textus 24.3 (Sep.-Dec 2011) “Between Italy and the British Isles—dialogue and confrontation from the dawn of vernacular literatures to the Act of Supremacy.” Ed. Alessandra Petrina and John Law. 563-76.