Greek Literature

The letter of 1 John is thought to have been written from Ephesus late in the apostle John's life, probably sometime from AD 70-85. The book's theme is "a test for genuine faith in Christ." The purpose of the letter is to encourage professing Christians to examine their lives to determine whether their commitment is authentic, in order to know for certain if they have eternal life (5:13). Here is my own personal translation of 1 John, which is the result of decades of revisions, yet which certainly may be revised even more in the future.

H μελέτη προσεγγίζει τις μετα-γραφές των πεζογραφημάτων του Παπαδιαμάντη με προορισμό τη θεατρική σκηνή, την κινηματο-γραφική αίθουσα και τους τηλεοπτικούς δέκτες. Παρά τη συ-στηματική τεκμηρίωση όλων των θεατρικών, κινηματογραφικών και τηλεοπτικών θεαμάτων, βασικός μας στόχος υπήρξε να συν-δεθεί το έργο του Παπαδιαμάντη με τις ανανεωτικές τάσεις και κατευθύνσεις που καθόρισαν άλλα πεδία της ελληνικής καλλιτε-χνικής ζωής. Συγκεκριμένα, ο Παπαδιαμάντης αναδεικνύεται στον αντιπροσωπευτικότερο συγγραφέα προκειμένου να μελε-τηθεί ένα χαρακτηριστικό ρεύμα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής: το αφηγηματικό θέατρο. Παράλληλα, ο δημιουργικός διάλογος του ελληνικού κινηματογράφου και της ελληνικής τηλεόρασης με την κλασική λογοτεχνία θα έχει ως αφετηρία αλλά και βάση τα μυθιστορήματα και τα διηγήματα του σκιαθίτη συγγραφέα. Έτσι, σκηνοθέτες, διασκευαστές, δραματολόγοι και σεναριο-γράφοι, ηθοποιοί και σκηνογράφοι διατρέχουν τις φιλολογικές καθιερωμένες αξίες και τις αναθεωρητικές αναγνωστικές τάσεις γύρω από το έργο του Παπαδιαμάντη. Με αποτέλεσμα να συ-νυπάρχουν, αφενός η εικόνα ενός ηθογράφου ως μνημείου του ορθόδοξου ελληνισμού και, αφετέρου, εκείνη ενός ποιητή του ψυ-χολογικού ρεαλισμού. Στις παραστάσεις και στις ταινίες αναδιαμορφώνεται ο προσω-πικός μύθος του «αγίου των ελληνικών γραμμάτων» και ο «ερωτικός και σκοτεινός» Παπαδιαμάντης. Τα παραπάνω αναδεικνύονται με ενάργεια στις διασκευές των δημο-φιλέστερων, σκηνικά και κινηματογραφικά, έργων του: Η φόνισσα, Η νοσταλγός, Ο Αμερικάνος, Ο ξεπεσμένος Δερβίσης και Όνειρο στο κύμα. Κατά την πρώτη φάση της κινηματογραφικής και τηλεοπτικής πρόσληψης του συγ-γραφέα συνυπάρχουν έργα «πολιτισμικής κληρονομιάς», όπως τα σίριαλ Οι έμποροι των εθνών (1973) και Η γυφτοπούλα (1974) και φιλμ του ελληνικού μοντερνισμού: Η φόνισσα (1974) και Καλή σου νύκτα κυρ' Αλέξανδρε… (1981). Μεταγενέστερα παρα-κολουθούμε «ιδιοποιήσεις» και συνθέσεις διηγημάτων προκειμένου να περιγραφούν μυ-στηριακοί και ηθογραφικοί/ρεαλιστικοί κόσμοι: Τα ρόδινα ακρογιάλια (1998), Γωνιά του παραδείσου (1998), Η νοσταλγός (2004), Κι να φύγω… θα ξανάρθω (2005). Κατά την τελευταία εικοσαετία, εκατό σκηνικά θεάματα, πολυπρόσωπα ή μονολο-γικά, αποδεικνύουν το ενδιαφέρον των ανθρώπων του θεάτρου για τον συγγραφέα. Από τη μια πλευρά ανακαλύπτουμε μια (νεο)ηθογραφική προσέγγιση που μιλά για τη «χα-μένη ελληνικότητα του θεάτρου» και από την άλλη τις μεταμοντέρνες περφόρμανς, όπου προέχουν η «εωσφορική» ατμόσφαιρα και ο διάλογος ανάμεσα στον Παπαδιαμάντη και τη σημερινή «Ελλάδα της κρίσης». Η σπουδή στο έργο του Παπαδιαμάντη φαίνεται να καθόρισε την καλλιτεχνική δράση σκηνοθετών με ενδιαφέρον γύρω από το αφηγηματικό θέατρο: Χατζάκης, Λιβαθινός, Αβδελιώδης, Γεμεντζάκη, Σαράντος, Αμπαζής. Οι συνα-φείς παραστάσεις οργανώθηκαν με βασικό κριτήριο τα θέματα των διηγημάτων: οι γυ-ναικείοι κόσμοι, η σύγκρουση με την κοινωνία, οι αντισυμβατικοί χαρακτήρες, το ερωτικό ιδανικό και απωθημένο, η ετερότητα και η θνητότητα. Πολλές από αυτές τις παραστά-σεις γνώρισαν μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό και επέδρασαν με δυναμικό τρόπο στη σύγχρονη σκηνική δραστηριότητα (Η φόνισσα [1998], Φεύγουσα κόρη [2005], Οι έμπο-ροι των εθνών [2011]).

Archaic Greek thought on language conceives the ‘word/object’ relation as responding to a sort of one-to-one principle of correspondence, which presupposes an ontological link between a name and denoted object. In this phase asymmetry (i.e. polysemy, homonymy, synonymy, etc.) is conceived as an exception to the regular correspondence between language and reality and is often justified by means of paretymology. The pre-Socratic reflection on language gradually leads to a new conception of the ‘word/object’ relation as a merely conventional one and of asymmetry as part of the convention itself.
The present article analyses some passages from Aristophanes’ comedies in an attempt to shed light on how he took part in the new pre-Socratic conception of language. Ec. 256-257 is compared with fr. 68 B 26 DK by Democritus; Ec. 547-550 could be a case of denotatio in absentia; polysemy in Av. 1286-1289 is similar to that of fr. 79 Kahn by Heraclitus; Ran. 683-684 is comparable with fr. 116 Kahn; ll. 1226-1272 of the so-called ‘battle of prologues’ in Ranae could reveal some details on the analysis of synonyms from Prodicus.
The second aim of the present contribution is to demonstrate that the several common points between the Aristophanic passages considered here and their philosophical models reveal processes of circulation of written texts. This consideration leads to a detailed re-examination of all the traces of the circulation of theatrical texts amongst a chosen circle of intellectuals. In fact, several noteworthy pieces of evidence prove that at the end of the fifth century the circulation of βιβλία in Athens was increasing, which could also better explain the allusion to βιβλίον in Aristoph. Ran. 1114.

O que podemos saber sobre a tragédia grega? O conhecimento que possuímos ou acredita em tê-lo está em conformidade com a realidade do que era essa forma de teatro em Atenas por volta do século V antes de nossa era? Vamos avançar ainda mais: a ambição de conhecer a verdade, e toda a verdade, de um objeto cultural tão distante de nós, essa ambição é razoável?

The study provides, on the one hand, a computational methodology to determine key concepts in the surviving speeches of Aeschines, and, on the other hand, an analysis of some of these key concepts appropriated by the orator: the value-terms of decency, most of all sophrosyne, metriotes, and kosmiotes. The investigation of these terms in the literary and epigraphic context of classical Athens reveals that Aeschines used these value-terms extensively for three basic purposes in his political struggle against Demosthenes and his followers. First, to position himself as a decent politician, second, to establish decency as a general political ideal for his fellow citizens, and third, to portray and metaphorically frame his opponents as downright contrasts to this ideal. Other key concepts like courage, education, democracy, and law are to be analysed in my future research along the lines of the presented methodology.

This piece is accepted for publication with Brill's Mnemosyne journal. Abstract:
The present article hypothesizes that a bizarre omen story of Alexander's death belongs in a Hellenistic literary context rather than a historical Babylonian one. Several texts, including the Greek Alexander Romance (3.30), relate the birth omen of a stillborn child with living animals for his lower body. The court of Alexander decides to burn the portent. I suggest that the omen should be read as a manifestation of a teras in the Greek paradigm and, in support of this argument, I offer comparable evidence from numerous sources, including iconographical material and the animal prophecies, primarily from the Old Testament Book of Daniel. The article ends with some thoughts on how this teras interpretation of the omen story exposes the tale as a Hellenistic construct.

Anteus’ characteristic features are examined in this paper. He was son of the earth and the sea god Poseidon and took his strength from physical contact with the ground. Heracles killed him putting an end to his activeness of headhunter. Zeus and Alcmene’s son defeated Anteus lifting him and pulling him away from the same ground. There is probably an aetiological reference to aristocratic wrestling as we know it from 23rd Song of the Iliad. The inquiry focuses on literary and iconographic sources, from the 6th century BC to the Roman age. The comparison with personages who share some similarities in Mediterranean and Near Eastern documents from the Late Bronze Age has been taken into consideration as well, although the older Greek traditions consider him as a native of Libya. This article points out his peculiar characteristic as an opponent of the civilizing hero, just like some other fierce mythical characters and Mischwesen who embodied the a-politikos and anti-politikos world and its chaotic forces, defeated by other civilizing heroes, such as e.g. Theseus. All of them were finally subdued to the kosmos polikos, the only one suited to a true human being according Archaic and Classical Greek mental categories.

L’étude des désastres connaît un nouvel intérêt depuis la fin des années 2000. Le développement des resilience studies dans la recherche anglo-saxonne engage une réflexion en science humaine qui porte, d’une part, sur l’acceptation de la catastrophe par la communauté qui en est victime, et d’autre part, sur la manière dont cette société surmonte l’épreuve et en tire collectivement des leçons. Ces questionnements investissent progressivement les travaux des historiens, et ils ont notamment trouvé un premier aboutissement dans les études anciennes avec la parution en 2013 de Roman Disasters, une monographie dans laquelle Jerry Toner analyse la confrontation des Romains aux catastrophes naturelles, politiques et militaires. À partir de ces réflexions pionnières, ce volume étudie la mémoire des désastres militaires de l’Antiquité romaine. En analysant comment les Romains ont conféré une signification historique à ces événements traumatisants, les contributeurs interrogent la capacité des Anciens à assumer ou non ces catastrophes, à travestir leur mémoire, à s’en emparer pour créer une identité commune et, enfin, à en exploiter le souvenir pour créer des exempla afin d’éviter les catastrophes futures (ou atténuer leur gravité). À travers cette réflexion collective, il s’agit donc d’étudier comment la société romaine a assumé dans le temps long l’héritage des désastres militaires.

A figure from North American mythology, which has been used as an anthropological comparandum for the comic hero in the Old Comedy of Aristophanes.  Both are crafty, lie and cheat, in order to achieve their aim of socially and culturally significant innovation.  They are extremely inconsistent agents, and are distinguished by a high degree of corporeality and lust; like perverted culture-heroes, they strive to return to the primordial state of affairs that preceded the reign of Zeus.  In their experimental dealings with the Other, alternative visions of the world are constructed in a grotesque, subversive mode, making it possible to re-energize one’s view of everyday life.  In the changed conditions of New Comedy, whose heroes are bourgeois figures moulded on Euripidean patterns, they no longer bear any relation to the figure of the trickster.

L’étude ses prix distribués au cours des jeux funéraires en l’honneur de Patrocle, au chant XXIII de l’Iliade d’Homère, permet d’explorer la complexité de la notion de valeur dans les sociétés de l’âge du Fer égéen. A côté de biens anonymes, qui ont des poids standards ou sont convertibles en bœufs, on trouve des objets de très grand prix qui ont une histoire et sont attachés à de grands héros morts pendant la guerre. Tous proviennent des trésors du défunt et de l’organisateur des jeux, Achille. Ils sont attribués selon des modalités complexes aux différents participants, qui obéissent aux règles de l’honneur de différentes manières, en fonction de leur âge, de leur statut et de stratégies subtiles d’optimisation des gains économiques et symboliques.